Ég var fílhraust og átti mitt besta ár ólétt, áður en heilsan mín fór í vaskinn.

Mánuð eftir fæðingu var mér boðin tími í skoðun hjá fæðingarlækni. Mín fyrsta fæðing sem var krefjandi. Ég stóð á gangi Landspítalans með sáran verk, dofa og máttleysi í fótum. Bruni, náladofi, þrýstingur og þyngsl á mínu allra heilagasta svæði. Hægri fótur virkaði seint og illa, jafnvægið var í lamasessi. Mikið rosalega hlýtur grindin mín að hafa gliðnað til þess að ég geti ekki labbað venjulega, hugsaði ég. Guðsfegin að hafa kerruna, því hún er göngugrindin mín.

“Þetta er venjulegt eftir fæðingu, getur tekið upp í 3 mánuði að losna við” – “Gæti verið mænudeyfingin, þó hæpið, en stundum tekur það lengri tíma að fara úr kerfinu” “Ósköp eðlilegt að glíma dofa og vandræði við klósettferðir eftir fæðingar” “Þú verður að vera dugleg að vinna í grindarbotninum” “alls engin merki um prolapse”

Lítið mátti ég vita hvað beið mín í kjölfarið.

Þegar 3 mánuðir voru liðnir og einkennin frekar að aukast en hitt, hringdi ég aftur á spítalann. Ekki lengur ábyrgð spítalans, þrír mánuðir liðnir frá fæðingu og þá ertu útskrifuð (þó ég hafi lent í átakafæðingu og lögð inn með svæsna sýking/sepsis á eftir), mér var vísað út í bæ. Þar hitti ég góðan lækni, en var send aftur á spítalann. Ég hringdi og þurfti átök til að fá áheyrn.

Ég skrifa þetta til að miðla minni reynslu af því að fá sjaldgæfu greiningu með von um að aðrir í mínum sporum þurfi ekki að ganga í gegnum sömu erfiðleika og mótlæti sem ég hef upplifað í “besta heilbrigðiskerfi heims”.